دو گزارش مجله زنان از دو مراسم کمپین یک میلیون امضا

پذيرش سايت > سایت نوشته ها > دو گزارش مجله زنان از دو مراسم کمپین یک میلیون امضا

دو گزارش مجله زنان از دو مراسم کمپین یک میلیون امضا

لایحه خانواده عقب گرد در قوانین ایران

در کنفرانس مطبوعاتي سالگرد كمپين يك ميليون امضا مطرح شد

در کنفرانس مطبوعاتي‌اي كه به مناسبت سالگرد کمپين يک ميليون امضا برگزار شد شيرين عبادي در پاسخ به اين سؤال که چرا زنان اين کمپين را شکل داده‌اند، با تشريح عقب‌گردهايي که در قوانين مربوط به زنان داشته‌ايم، گفت: «براي همين عقب‌گردها بود که جمعي از زنان دردکشيده دور هم جمع شدند و تصميم گرفتند در يک حرکت مدني، در کنار آگاهي دادن به مردم، از آنها امضا بگيرند.»

در اين كنفرانس مطبوعاتي، كه 5 شهريور 1386 (سالگرد کمپين يک ميليون امضا براي تغيير قوانين تبعيض‌آميز) در پاركينگ ماهنامة توقيف‌شدة نامه برگزار شد، عبادي لايحة حمايت از خانواده را يک گام به عقب دانست و از نمايندگان مجلس خواست اين لايحه را از دستور کار مجلس خارج کنند چرا که اين لايحه هم از لحاظ حقوقي ايراد دارد، هم با تعهدات بين‌المللي ايران ناسازگار است و هم مطابق با شريعت اسلام نيست.

عبادي در پاسخ به اين سؤال که آيا وقت آن نرسيده است که فعالان زن قانون خانوادة پيشنهادي خود را ارائه کنند، گفت: «مدت‌هاست که وقت چنين اقدامي رسيده است، اما متأسفانه صداي ما به جايي نمي‌رسد.» و افزود: «در دورة ششم، برخي از نمايندگان مجلس به ديدن من آمدند و خواستار تدوين قانوني براي ارائه به مجلس شدند؛ قانوني که هم مطالبات زنان را تا حدي تأمين کند و هم به تصويب شوراي نگهبان برسد. اين قانون، که براي هر بند و ماده‌اش يک مستند فقهي داشتم و 70 درصد مطالبات زنان را تأمين مي‌کرد، در همان کميسيون قضايي مجلس متوقف شد و با وجود فعاليت نمايندگان زن حتي به صحن مجلس هم نرسيد.»

اين وکيل دادگستري ادامه داد: «اينکه چه زماني دوباره فرصت ارائة قانون پيشنهادي‌مان را خواهيم داشت، علاوه بر خواست ما زنان، به شرايط ديگري همچون ظرفيت مجلس نيز بستگي دارد. البته من اعتقاد دارم اين مردم هستند که ظرفيت حکومت‌ها را افزايش مي‌دهند و وقتي مردم مدام يک چيزي را بخواهند ظرفيت جامعه هم بيشتر مي‌شود.» عبادي سپس به بيان سير تاريخي قوانين مدني و جزايي پرداخت و گفت: «طبق قانون مجازات عمومي، كه سال 1304 تصويب شد، افراد کمتر از 18 سال اعدام نمي‌شدند. در اين قانون، که آيت‌الله مدرس هم جزو شورايي بود که انطباق قوانين با شرع را بررسي مي‌كرد، مجازات اعدام کودکان حذف شد. اما براساس قانون فعلي کودکان اعدام مي‌شوند و خود من موکلي دارم که وقتي 14 سالش بوده حکم اعدام برايش صادر شده و الان در حال تلاش براي جلوگيري از اجراي حکمش هستم.»

وي در ادامه، با بيان اينکه اولين قانون خانواده در سال 1346 تصويب شد و در سال 1353 نيز اصلاحاتي در آن صورت گرفت، گفت: «وقتي اين قانون را با قوانين فعلي تطبيق مي‌دهيم، مي‌بينيم که عقب‌گرد داشته‌ايم.» اين وکيل دادگستري، با اشاره به اينکه لايحة حمايت از خانواده نه‌تنها حقوق زنان را در نظر نگرفته است بلکه از لحاظ تکنيک علم حقوق هم مشکل دارد، بيان کرد: «براساس اين لايحه، مرد هنگام اجازة مجدد بايد عدالتش احراز شود، اما وقتي او هنوز ازدواج نکرده دادگاه چطور مي‌خواهد عدالتش را احراز کند؟»

وي توضيح داد: «براي همين عقب‌گردها بود که جمعي از زنان دردکشيده دور هم جمع شدند و تصميم گرفتند در يک حرکت مدني، در کنار آگاهي دادن به مردم، از آنها براي تغيير قانون امضا بگيرند.» عبادي مهم‌ترين دستاورد کمپين را آگاه‌سازي دانست و ادامه داد: «هدف اصلي همين آگاه‌سازي بوده است نه امضا جمع کردن. اگر هدف فقط امضا جمع کردن باشد که اصلاً کار سختي نيست. ولي ما مي‌خواهيم در ازاي هر امضا يک آدم آگاه تحويل جامعه بدهيم.»

وي سپس به موانع موجود بر سر راه کمپين پرداخت: «در اين يک‌سال، 50 نفر از کساني که در تجمعات مربوط به برابري‌خواهي شرکت داشتند يا در اين زمينه فعاليت مي‌کردند به زندان رفته‌اند، برايشان حکم صادر شده است و يا در انتظار صدور حکم هستند. مي‌گويند اينها عليه امنيت ملي اقدام کرده‌اند. آيا واقعاً اينکه زني بخواهد سرش هوو نيايد اقدام عليه امنيت ملي است؟ يا اگر زني بخواهد سرپرست فرزندش باشد، دشمن به کشور حمله خواهد کرد؟»

برندة جايزة صلح نوبل، که چندي پيش در نامه‌اي به کميسيون حقوق بشر سازمان ملل وضعيت موجود را شرح داده و خواستار فرستادن يک گزارشگر براي رسيدگي به وضعيت زنان شده بود، اين اقدام را از سر اجبار عنوان کرد: «ما را مجبور مي‌کنند به مراجع بين‌المللي برويم. چقدر پيش رئيس دادگاه گردن کج کنم و بگويم نخواستن هوو به امنيت ملي ربطي ندارد؟ بالاخره بايد کسي به حرف ما گوش کند يا نه؟ من به‌عنوان وکيل حق دارم از همة راه‌ها براي احقاق حقوق موکلم استفاده کنم و اگر از طريق مراجع داخلي نشد به‌ناچار بايد به مراجع بين‌المللي رجوع کنم.» سيمين بهبهاني، شاعر معاصر، ديگر فرد حاضر در اين نشست مطبوعاتي بود. وي با قرائت آية «انّ اکرمکم عندالله اتقاکم» گفت: «اسلام به موجب اين آيه از همة تبعيض‌هاي حقوقي بين زن و مرد مبراست و هرکه بگويد براساس اسلام زن حق کمتري از مرد دارد خلاف اسلام و قرآن سخن گفته است.»

وي اضافه کرد: «در اسلام، انسانيت مطرح است و به همين دليل زنان بايد تا جايي كه مي‌توانند براي احقاق حقوقشان تلاش کنند.»

بابك احمدي، نويسنده، يكي ديگر از حاضران در اين كنفرانس بود كه خطاب به خبرنگاران گفت: «من صراحتاً اعلام مي‌كنم كه فمينيست هستم.»

به گفتة او، ماهيت فعاليت كمپين كمك به آيندة كشور است: «فعاليت كمپين بسيار مسالمت‌آميز و بر مبناي اولين اصل حقوق بشر يعني برابري است. من بارها تأكيد كرده‌ام كه جنبش زنان متعلق به زنان است و خود آنها بايد آن را پيگيري كنند اما مردان هم مي‌توانند در اين راه كمك كنند.»

احمدي در آغاز سخنانش از زناني كه براي آگاه‌سازي جامعه و به‌دست آوردن برابري تلاش مي‌كنند، تشكر کرد و در پايان نيز از مرداني ياد ‌كرد كه در اين يك سال به كمپين پيوسته‌اند و در اين زمينه تلاش مي‌كنند. نرگس محمدي، سخنگوي كانون مدافعان حقوق بشر، نيز كمپين را دغدغه‌اي اجتماعي دانست و گفت: «هدف کمپين تشکيل جامعة برابر انساني است و تا وقتي اين زمينه به‌وجود نيايد تحقق جامعة دموکراتيک فقط در حد تئوري باقي مي‌ماند.»

وي روشنفکراني را که از ورود به اين مسئله اجتناب مي‌کنند، مورد خطاب قرار داد و بيان کرد: «حقوق زنان دغدغه‌اي است که مقدمه‌اي براي حقوق بشر و دموکراسي است.»

محمدي با اشاره به اينكه در اين حركت زنان روشنفکر مذهبي و غيرمذهبي يکسان به چالش کشيده شده‌اند و اين مسئله از نقاط قوت اين كمپين است، گفت: «کمپين يک ميليون امضا از نادر حرکت‌هايي است که گرايش‌هاي مختلف ديني و سياسي را گردهم آورده است.»

اما ژيلا شريعت‌پناهي، محقق و قرآن‌پژوه، جنبه‌هاي ديگري از فعاليت‌هاي كمپين يك ميليون امضا را مطرح كرد: «مترجمان قرآن اكثراً به ريشة لغات كم‌توجهي مي‌كنند. مثلاً، نشوز را در مورد زنان نافرماني، و در مورد مردان بي‌ميلي‌شان نسبت به زن معنا مي‌كنند. همچنين واژة قوّام را مسلط و رئيس ترجمه كرده‌اند درحالي‌كه اين واژه در اصل به معناي ستون وسط چادر يا همان تكيه‌گاه است.»

او در ادامه به مشكلات موجود در شماري از تفسيرهاي قرآني، و نيز استناد مفسران به احاديث اشاره كرد. شريعت‌پناهي همچنين از انتشار جلد دوم كتاب حقوق زن در خانواده با همكاري دفتر آيت‌الله صانعي خبر داد و گفت: «اين كتاب گامي در جهت روشن‌شدن مسائل و نابرابري‌هاي حقوقي است و نشان مي‌دهد كه قرآن هيچ‌گونه تبعيضي ميان زن و مرد قائل نشده و حتي مزايايي براي مادري و همسري زنان در نظر گرفته است.»

در اين کنفرانس خبري، خديجه مقدم نيز دربارة تعداد امضاها گفت: «سياست کمپين اين است که تا امضاها به يک ميليون نرسيده اسامي افراد و تعداد امضاها اعلام نشود. فقط مي‌توانم بگويم که تعداد بسيار زيادي امضا جمع شده و علاوه بر تهران در نزديک به 20 شهر ديگر نيز زنان و مردان برابري‌خواه در حال جمع‌آوري امضا هستند. البته چندين برابر تعداد امضاهاي جمع‌شده با مردم گفت‌وگو کرده‌ايم که هدف اصلي کمپين نيز همين گفت‌وگوها و ارتقاي آگاهي مردم است.»

وي همچنين در پاسخ به سؤال خبرنگاري که دربارة راهكارهاي موجود براي مقابله با هزينه‌هاي تحميلي به كمپين پرسيد، گفت: «ما بيش از 500 عضو داريم كه هركدام با روش‌هاي خودشان در چارچوب اهداف كمپين فعاليت مي‌كنند. ما سازمان غيردولتي نيستيم كه بخواهيم ساختار و برنامة تعريف‌شده و محدود داشته باشيم، هرچند كمپين هم ساختار خود را دارد و براي مقابله با اين هزينه‌ها برنامه‌ريزي مي‌كند.»

كيوان صميمي، مديرمسئول ماهنامة توقيف‌شدة نامه، نيز با بيان اينكه بايد ياد بگيريم براي اين‌گونه مسئله‌ها هزينه كنيم، تأكيد كرد: «بايد اين كليشه را بشكنيم كه هر كاري مي‌خواهيم بكنيم، بگوييم نمي‌شود و نمي‌گذارند.» آيت‌الله فاضل ميبدي از ديگر مدعوان اين کنفرانس مطبوعاتي بود که به‌دليل کسالت نتوانست در جمع حاضران شرکت کند اما در تماس تلفني اعلام کرد كه هيچ‌يک از مطالبات حقوقي زنان تعارضي با اسلام ندارد.

در ادامة اين کنفرانس، ناهيد کشاورز دربارة تهديدها و چالش‌هاي پيش روي کمپين و سارا لقماني نيز دربارة ساختار متکثر کمپين يک ميليون امضا سخن گفتند.■

مجله زنان

نمايشگاه نقاشي «همة مادران من» برگزار شد / مجله زنان

نمايشگاه نقاشي «همة مادران من» با محور اصلي حضانت، يكي از موارد تبعيض‌آميز عليه زنان، همزمان با سالگرد کمپين يک ميليون امضا، در چهارم بهمن امسال با نمايش آثار 33 هنرمند نقاش در فرهنگسراي بهمن افتتاح شد.

اين نمايشگاه که ده روز به طول انجاميد، در سه روز نخست خود، شاهد برگزاري کارگاه براي مخاطبان نمايشگاه بود. ازجمله موضوعات اين کارگاه نقاشي عبارت بود از «حضانت فرزندان را به مادران بسپاريد»، «من مساوي نصف»، «سلطان غم، مادر»، «ناموس»، «مادر بهتر است يا عمو؟» و «اول بگو شام چي داريم؟».

منصوره شجاعي، مسئول بخش هنري کمپين، که پيگير برگزاري اين نمايشگاه بوده است، دربارة انتخاب موضوع حضانت براي اين نمايشگاه مي‌گويد: «وقتي قوانين تبعيض‌آميز را بررسي كرديم، به نظرمان آمد تبعيض‌آميز بودن قانون حضانت، به‌رغم اصلاحاتي که در آن صورت گرفته، دربرگيرندگي بيشتري دارد و براي همة زنان و مادران و حتي کودکان ملموس است.»

وي دربارة همکاري نقاشان براي برگزاري اين نمايشگاه مي‌گويد: «همة ما زنان براي ارتقاي حقوق زنان و طرح مسائل اجتماعي زنان تلاش مي‌کنيم، اما به‌نظر مي‌آيد خيلي از فعاليت‌هايمان چون جزيره‌هاي سرگردان جدا جدا صورت مي‌گيرد، ايجاد هماهنگي براي برگزاري برنامه‌هايي مشترک همة ما را دورهم جمع مي‌کند.»

رزيتا شرف‌جهان، يکي از نقاشاني که آثارش را در اين نمايشگاه به معرض ديد گذاشته و خود نيز در کارگاه روز اول حضور داشته، مي‌گويد: «مدت‌ها بود که به موضوعات اجتماعي فکر مي‌کرديم، هر کسي جداجدا با اين موضوعات اجتماعي نمايشگاه برگزار مي‌کرد و ما تصميم گرفتيم که همه را جمع کنيم و اين نمايشگاه را برگزار کنيم. اول به مسائل زنان به‌ويژه مادران و حقوق آنان فکر کرديم. مسئله‌اي که بيشتر مادران با آن مواجه‌اند حضانت کودکان است و همة هنرمندان هم در اين زمينه کار کرده‌اند. به همين دليل موضوع مادران را انتخاب کرديم که همزماني‌اش با سالگرد کمپين يک ميليون امضا موازي با بحث حقوق زنان شد.»

ژينوس تقي‌زاده، يكي ديگر از نقاشان كه مشغول نقاشي در اين كارگاه است، درحالي‌كه رنگ را از روي دستانش پاك مي‌كند مي‌گويد: «از آنجا كه به موضوع‌هاي اجتماعي علاقه‌مند بوديم به‌سراغ مسئلة زنان و تبعيضات حقوقي با آنها رفتيم كه درعين‌حال خيلي از ما هم به‌نوعي با آن درگيريم.»

«نابرابري‌ها هميشه برايم مسئله بوده و معتقدم كه حقوق برابر زن و مرد رعايت نمي‌شود.» اين را سهيلا حقيقت، از ديگر نقاشان حاضر در اين نمايشگاه، مي‌گويد و به نمايشگاه آخرش كه با موضوع زن برگزار شده بود اشاره و گله مي‌کند: «از نمايشگاهم برداشت سياسي شد درحالي‌كه حرف من فقط زن بود.»

سيمين بهبهاني، شاعر معاصر، نيز از بازديدكنندگان اين نمايشگاه بود: «وقتي وارد نمايشگاه شدم، احساس كردم كه به يكي از غرفه‌هاي بهشت وارد شده‌ام. بسيار خوشحالم كه زنان و دختران جوان با عشق و علاقه در چنين شرايط دشواري توانسته‌اند چنين نمايشگاهي برپا كنند.»

وي در پاسخ به اين سؤال که هنر چه تأثيري بر انعکاس نابرابري و تلاش براي رفع آن دارد، گفت: «هنر زماني به‌وجود آمد که تمدن به‌وجود آمد، يعني وقتي بشر حس کرد که زنده است و مي‌خواهد زندگي کند هنر هم به‌وجود آمد. بنابراين هنرمند از همان زمان تلاش مي‌کند که از طريق هنرش با ديگران ارتباط برقرار کند که اين ارتباط مي‌تواند در رفع تبعيضات هم تأثيرگذار است.»

به اعتقاد او، هنر مي‌تواند در پيشبرد اهداف کمپين يک ميليون امضا نيز مؤثر باشد: «شما مي‌توانيد با نشان دادن اين تابلوها، توجه مردم را جلب بکنيد و به آنها نشان دهيد که چه مي‌خواهيد، چرا اين‌همه زحمت مي‌کشيد و چرا براي زندگي بهتر تلاش مي‌کنيد. آن وقت حتماً با شما همدلي مي‌كنند و بيانية کمپين را هم امضا مي‌کنند و به آن مي‌پيوندند.»■

[مجله زنان->http://www.freeformove.info/index.p...

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

نمايندگان حامي لايحه ضد خانواده ،فاطمه آجرلو /زندگی در آکواریوم

خانم عبادی، ما نه شیوا را فراموش می کنیم و نه سکینه را!

بهای سنگين برای ازدواج ناموفق

امید کودکان کار/ علی افشاری

انتقاد ابتکار از برخورد با دوچرخه سواری زنان/ایلنا

ديگر بخش ها :